Το δίλημμα

Αν υπάρχει ένα πειστήριο για την συνέχεια της φυλής, είναι ότι από αρχαιοτάτων χρόνων ο λαός μας λειτουργεί διχαστικά και αντιπαραθετικά. Αν είσαι στην Αθήνα, μεγαλώνεις ανάμεσα στους Ολυμπιακούς και τους Παναθηναϊκούς. Στην Θεσσαλονίκη, τους Παοκτζήδες και τους Αρειανούς, στη Θεσσαλία τον Βόλο ή την Λάρισα, στην Κρήτη το Ηράκλειο ή τα Χανιά και ουκ έστιν αριθμός στις κόντρες. 

Το ίδιο συμβαίνει και στην πολιτική, που δείχνει από την αρχαία κόντρα Αθήνας και Σπάρτης, ότι ανασαίνει με το δόγμα όχι του πραγματικά βέλτιστου, αλλά του «μη χείρον βέλτιστον». Στα γαλάζια και τα πράσινα καφενεία οι συζητήσεις ήταν για τα χάλια του απέναντι που τον έσκισε ο δικός μας. Η μήτρα της πολιτικής επικράτησης γεννάει σχεδόν αποκλειστικά επιχειρήματα που απαξιώνουν τον αντίπαλο. 

Και προφανώς, τα «πυρηνικά» τους όπλα οι παίκτες τα φυλάνε για τον αρχηγό. Από απλά βέλη του τύπου «δεν κάνει το παιδί» μέχρι πολύ πιο σύνθετα που χτυπάνε σε αξιακά ζητήματα όπως η εντιμότητα, η ανθρωπιά, η οξύνοια κλπ. Αν σε αυτά προσθέσει κανείς και δάνεια από άλλα πολιτικά εγχειρίδια, όπως το διαίρει και βασίλευε, το παιχνίδι της πολιτικής στην Ελλάδα μοιάζει να είναι κομμένο και ραμμένο για «βρώμικους» παίκτες.

Όσα συμβαίνουν δεν πραγματοποιούνται εν τη απουσία του λαϊκού παράγοντα. Η οικογενειοκρατία για την οποία ακούγονται από την μια τέρατα, έχει «προσφέρει» από την άλλη, έξι πρωθυπουργούς στην διάρκεια της μεταπολίτευσης, με λαϊκή εντολή και εκλογική σφραγίδα. Δεν είναι εύκολο να αλλάξει λοιπόν το σκηνικό. Αφού τέτοιο φούρνο έχουμε, τέτοιο ψωμί θα βγάλει.

Στους ιστορικούς κύκλους εμφανίζονται σπάνιες ευκαιρίες για πραγματικές αλλαγές. Είναι επίσης αλήθεια, ότι όταν ζεις την ιστορία σπάνια την αντιλαμβάνεσαι σε όλες τις διαστάσεις της. Και το όποιο κατεστημένο, έχει πάντα ένα πρόβλημα για κάθε λύση. Όταν ζητάς το νέο, επικαλείται την απειρία, όταν ζητάς την αλλαγή, επιστρατεύει το φόβο του άγνωστου. Η πατρίδα φαίνεται να βρίσκεται σε μια οριακή στιγμή. Είναι ο «χρόνος» του με ποιον θα πας και ποιον θα αφήσεις. Είναι η στιγμή της επιλογής. Ζούμε το δίλημμα.